Review: Pommes Frites, Schiphol

Door: B. Aum

Schiphol is een majestueuze plek van weerzien en van afscheid nemen. Naast vliegtuigen, zijn het emoties die je om je oren vliegen als je daar ronddwaalt. Deze keer was de gelegenheid een weerzien, een weerzien die gevierd (we waren toevallig ook met z’n vieren) moest worden..


Na enige tijd rondgebanjerd te hebben merkte ik op dat alle vliegtuigen die ik zag, goudbruine staven met vleugels leken. De landingsbaan was een metafoor voor de friteuse waar bevroren dellen frivool neerdaalden om ‘er gebakken bij te zitten’, en waar gebakken dellen opstegen om de lust van de goden te verzadigen. Kortom, deze sterveling moest knagen.

Het was de taak aan Pommes Frites om ‘lust’ aan levenslust toe te voegen. Pommes Frites, gelegen in Schiphol, de poort van Nederland: de bestemmingen zijn oneindig. Als er ergens een Freecandle-Ambassade zou moeten staan, dan zou dat in Schiphol moeten zijn. Althans dat zou je denken: elke gerespecteerde wereldburger zou kennis kunnen en móeten maken met de goudbruine heerlijkheid.

Met het voorgaande in ons achterhoofd snelden wij ons naar Pommes Frites. Daar bleek helaas dat vandaag niet alleen een dag van weerzien was maar ook van afscheid nemen. De bestelling was gemaakt, en vol met goede moed en een goede portie honger wachtten wij af.. Op de toonbank werd op een sikkeneurige wijze een toegetakelde freecandle op zijn sterfbed gelegd. Drijvend in een ongeregelde smurrie van curry, mayonaise en wat stukjes ui stond deze freecandle op het punt om te bezwijken aan een verdrinkingsdood. Wat een delicatesse finesse geweest zou moeten zijn mondde uit op een tragische tristesse. Woorden schieten te kort, het beeld zegt genoeg. Het enige wat rest is om met onze gedachten uit te gaan naar onze verdronken kompaan en afscheid te nemen. Helaas is deze tent nog niet Freecandle-Ambassade waardig..