Frikantour: Sint Maarten

De Frikantillen, een eilanden groep net boven Zuid Knaagmeria. Volgens geruchten die ons oor zijn binnen gewaaid in the Windy City (Chicago, red.), moet hier ergens de thuisbasis liggen van de Caribische Knaagvogel. Volgens eeuwenoude mythes is dit een soort vliegende frituur?! Met hulp van Frik Vonk gaan we op ontdekkingsreis en proberen we tevens de Frikanplant te lokaliseren. Het avontuur start hier..


Vanuit Schiphol nemen we de eerste de beste vlucht naar de Frikantillen en dat is die naar St. Maarten, of hoe de Fransen het noemen: St. Martin. U leest het goed, het eiland is doormidden geknaagd jaren geleden. We gaan uiteraard opzoek naar de oorzaak! Na een slapeloze nacht missen we zo ongeveer driekwart van het knaagvoer dat geserveerd wordt door de stewardessen. Al is missen een groot woord natuurlijk. Uitgehongerd maar bijgeslapen verschijnen we dan ten tonele op Juliana Airport. Op het Nederlandse deel. U kent het vast van de foto's en filmpjes met die wegwaaipersonen op het strand.
Helaas is dat overigens niet het enige wat het afgelopen jaar is weggewaaid op dit tropisch paradijs.. Irma heeft vele daken en bomen leeggeknaagd.. Een trieste zaak en we hopen dat het desondanks welgesteld is met de bewoners van het eiland.

We stappen snel uit want voordat je het weet zit je in Curaçao. Terwijl we voet buiten ons vliegapparaat zetten worden we bevangen door de immense hitte. Gelukkig, we zitten goed, en dus niet bij een of andere lampionnen optocht. Het duurt even voordat onze survival materialen door het luikje in de aankomsthal worden gegooid. Dat geeft ons even de tijd om onze frikanradar aan te zetten voordat we naar buiten gaan. Op vreemde bodem moet je namelijk constant op je hoede zijn. In iedere hoek kan zich namelijk een knaagvogel verschuilen heeft Frik ons verteld!

Dat onze reis niet onopgemerkt voorbij is gegaan aan de lokale bevolking blijkt wel wanneer we uit de hal wandelen. Een waar ontvangstcomité staat ons op te wachten, geweldig! J. Essay, F. Rituursan, L. Don, F. Ryneke, L. Auw, G. Arlic, F. Reshwin, R. Ober en A. Nanas. Ze zijn er allemaal. Iedereen is natuurlijk razend benieuwd wat we deze reis gaan ontdekken! Snel gooien we onze koffer bij L. Auw in de kofferbak en file rijden we naar een restaurantje langs de zee. Dat doen ze hier best vaak trouwens, file rijden.

"Gelukkig, we zitten goed, en dus niet bij een of andere lampionnen optocht."

Na een nodige hap voer en dorstlessers vervolgen we onze weg naar het verblijf. We passeren immense cruiseschepen en trekken de bergen in. Wat zouden we aantreffen? Zou er een frituurpan zijn? Zitten we midden tussen het wild?
Helaas geen frituurpan, maar onderweg werden we gewezen op de levensgevaarlijke knaaghonden. Die patrouilleren de straten 24/7 opzoek naar hapjes. Zonder stok kun je hier niet wandelen vertelt F. Rituursan. Dat verklaart direct de vele files op het eiland, iedereen stapt in de auto wanneer men de deur uitgaat.

In ons hotel aangekomen loopt J. Essay met een grote boog om een olijfboompje heen. Wat zou het zijn?!?

Wow, we trekken onze wild camera direct uit het koffer en leggen het vast.. het is de altijd hongerige Knagedis!! Door zijn schutkleuren kan hij zou op je frikandel kruipen, niemand die hem ziet! Zo kan hij zonder genade toeslaan terwijl je ff niet oplet. Gelukkig heeft Frik ons hiervoor gewaarschuwd en zijn we altijd op onze hoede, verlies nooit je candle uit het oog knagertjes!

Zo kunnen we al direct nummer 1 van de Big 5 afvinken.

Na een lange dag van reizen en eerste indrukken klimmen we in ons nest en doen we onze oogjes toe. Morgen start namelijk de zoektocht naar de Tropische Knaagvogel.


Marty's

Vandaag hebben we een eerste field research gedaan met de tips van Frik en locals. Voorlopig zonder succes, al maakt dat het zoekgebied wel al een stuk kleiner. Uitgeput besluiten we dat het tijd is voor een eerste serieuze test. En dat is Marty's.
Dat Marty al een poos meedraait op St. Maarten blijkt wel aan de wieken bij de entree. Die stammen al uit 1994 en hebben menig storm en knaagvogel getrotseerd! Wanneer we binnenstappen blijkt er al iemand op ons te wachten. L. Don heeft een tafel met uitzicht gereserveerd en we nemen snel plaats. Duidelijk te herkennen zijn enkele knaginiers aan de bar die zorgen dat er geen knaagpiraten aanmeren of knaagvogels neerstrijken. Vanuit de bar kijk je namelijk zo de frituur in!
Marty heeft ons ook gespot en de vriendelijke man neemt onze bestelling op.

"Op de achtergrond speelt een bandje enkele tropische noten"

Terwijl wij aan onze fles Carib zuigen en de rest op een Heineken, speelt er op de achtergrond een bandje enkele tropische noten. De sfeer zit er zeker goed in hier! Die sfeer wordt alleen maar beter wanneer onze speciaal op de tafel wordt geschoven. Dat belooft wat! Prima saus verdeling, dito ui samenstelling en een stevig bestek. Goed voor het milieu, iets waar ze hier toch al veel mee bezig zijn op het eiland. Het plastic bakje nemen we dan maar even voor lief. Dat geeft namelijk toch het speciale gevoel mee zoals je gewend bent.
Smaak? Uitstekend! Goudbruin gebakken en stevig in zijn vel. Het tijdstip ook zeer belangrijk gezien het slechte nachtzicht van de knaagvogels. Doordat de wind is gaan liggen proef je ook geen zanderige nasmaak.

We beoordelen Marty, die ondertussen zelf een vrolijke noot schreeuwt, met 4 Freecandles. Uitstekend!


Dat hadden we nodig, want wanneer je een tijdje geen Freecandles knaagt, werkt ook je radar niet meer op volle toeren. De volgende dag vertrekken F. Rituursan en ik al vroeg de wildernis in. Achter de berg ligt er namelijk een natural pool.
Na enkele kilometers te hebben gewandeld langs prikkelbare cactussen, struikgewas en aangespoeld puin zien we ons zwembad liggen in de zee. Een natural pool is een stuk rustig vaarwater omringd door rotsen in de zee. Zo is natoer.
Snel trekken we de snorkels over ons hoofd en duikelen we in het water. We ontdekken vele verschillende soorten zwemfiguren die zich al dan niet schuilhouden tussen het frikoraal. Mooi hoor! Al is het wel even oppassen voor de prikegels! Venijnige monstertjes zijn het. Maar ideaal voor de borrelhapjes..


Mo's Snackcorner

Vrijdag, Fryday, ook op St. Maarten. Op deze internationale frituurdag trekken ook hier de knaagnomaden richting hun favoriete vetpaleis. Dat belooft wat, we draaien immers al een week warm op de warme verhalen die we over deze zaak horen.
Uit alle windstreken strijken de knaagpiraten neer bij Mo's en verzamelen we aan een grote tafel waar we ten strijde zullen trekken. Bij aankomst zag onze eagle-eye direct een mooi schip om te enteren op de kaart: de Waterfiets! Als we ooit nog thuis willen komen moeten we dit schip wel meester maken natuurlijk! F. Ry-neke noteerde dan ook snel onze wens op het notitieblok dat ons werd overhandigd.

"Op een
zijspan
blijf je niet drijven.."

Terwijl ook de andere piraten hun battleplan doorgaven lieten we al enkele slokken Ting door de keel gieten. Een of andere tropische toverdrank hier. Er werd ons wel even vriendelijk verzocht het lipje van ons blikje achter te laten. Waarschijnlijk voor een nieuw anker, ze zagen de bui al hangen natuurlijk. Niet dat een anker ons tegenhoudt, ook die knagen we doormidden! Althans, als we de Waterfiets niet eerst tot zinken brengen..
Na enkele minuten gewacht te hebben, kwam daar onze bestelling. We zagen het al direct.. De waterfiets bleek een zijspan en daar blijf je niet op drijven. Een dubbeldekker weliswaar maar wanneer weet een frituur ons nou een keer een waterfiets te serveren zoals ze hem aanprijzen? Dat wil zeggen 1 staaf op bakboord en 1 staaf op stuurboord! Frieten in het midden en niet erlangs.. Jammer Mo, dat kost punten in de eindbeoordeling. De vriendelijkheid en smaak ten spijt. 3 Freecandles!


De Tropische Knaagvogel

Met een stevig stuk drijfhout in onze maag start vandaag de zoektocht naar de tropische knaagvogel. Waar houdt hij zich schuil? Knaagt hij ze rauw?
Vele vragen waar we antwoord op hopen te vinden. Frik Vonk stond al vroeg op onze stoep en nam ons mee naar Knaag Bay. Bepakt met verrekijkers, lokuien en andere belangrijk expeditie materiaal springen we de zee in.. Het schijnt dat de gevleugelde knager nestelt op een rots nabij en balanceert op warme frituurluchtstromen in deze hoek van St. Maarten. En ja hoor! We liggen nog geen minuut in het water en er valt een grote schaduw op ons neer, we kijken omhoog en aanschouwen een magnifiek natuurwonder. De Tropische Knaagvogel. Een grote bek, zoals een pelikaan, waarin hij op 180 graden zijn candles afbakt alvorens hij ze wegknaagt. Bruine schutkleuren waarmee hij in het hol van de leeuw zijn slag kan slaan, wat een killer!
Snel vliegt hij terug naar zijn kasteel waar we onmogelijk bij kunnen komen. Deze bruine ridder is niet voor niets al eeuwenlang de ware heerser over het bruine goud. Een mythe, maar dan echt.


Mark's Place

Het einde van onze frikantie dient aan, en dus moet er nog wat geknaagd worden. De tropische storm die de afgelopen dagen meerdere sleuven liet overstromen en auto's liet drijven was even gaan liggen. Zo besloten we naar Mark's Place te trekken.
Een zaak met een Nederlandse eigenaar maar met een tropische kaart, dat belooft wat! We werden geholpen door een meer dan vriendelijke mevrouw en deze gaf ons de tijd de kaart eens goed te bestuderen. Maar goed ook want er stond warempel een candle op de kaart!! Gezien we geen testmoment aan ons voorbij kunnen laten gaan werd er een bijzondere bestelling geplaatst.

We kwamen namelijk eigenlijk om hun ribbetjes te checken en besloten het frikangerecht te bestellen als take away. Hadden we thuis nog iets te knagen begrijpt u? De garnering en frieten die bij de candles worden geserveerd willen we wel graag als bijgerecht. En dus moet het gerecht in de keuken worden gesplitst, een zeer zeldzame bestelling. Zouden ze dit kunnen bewerkstelligen? We gaan het zien.
Terwijl onze ribschotels aan tafel komen begint het buiten langzaam te druppelen, het zal toch niet? Gelukkig hebben we net ons overheerlijk gerecht (serieus goed) op wanneer het echt losbarst buiten. De currytralies zullen ons hopelijk veilig houden.. want glas zit er niet in! De timing met onze take away dan ook een beetje ongunstig, al is deze stevig ingepakt.
We haasten ons naar de auto waar even lichte paniek is gezien de sleutels zijn verdwenen in de dubbele bodem tas van F. Rituursan. De waterfiets van Mo was nu goed van pas gekomen daar we ons een weg banen door de regenstroom. Maar vrees niet lieve lezertjes, J. Essay beschreef de juiste route naar huis en zo ploften we op de bank met een welverdiend toetje. Dat ze hier absoluut niet zuinig kunnen zijn met pastic en weet ik wat is fijn tegen de regen, maar niet voor het milieu. De staven dan ook lichtelijk geschrokken van dit avontuur gezien hun schrikrimpels.
Maar toch is het ze gelukt, 3 Freecandles!


De Tropische Knaagvogel hebben we gespot, we weten waar hij nestelt en zullen snel terugkomen voor verder onderzoek! Terwijl de expeditie langzaam zijn eind nadert brengen we nog een bezoekje aan het eilandje Pinel, vernoemd naar haar eerste bewoonster Pien el Colada.
Honderden mensen komen hier dagelijks strandjutten opzoek naar het geheime recept. Maar dat zijn niet de enige piraten opzoek naar schatten op Pinel!

Terwijl we het zeewier tussen onze tenen lospeuteren horen we achter ons een hoop lawaai.. Geschrokken kijken we achterom en zien tot onze verbazing een heel leger Knaguanen het strand overnemen! Met hun zwiepende staart ontfutselen ze bergen fruit van de andere piraten. Ook wij zijn al snel de pineut en na het overhandigen van een banaan zijn we cool. Ik mocht zelfs even op hun troon zitten voor een foto!

Om van de schrik te bekomen slurpen we nog een Colada leeg en maken we ons vervolgens uit de voeten terug richting St. Maarten.




"Je vraagt je af hoe dit door de douane komt"

Curaçao International Airport

Daar de vertrekhal van Juliana Airport (St. Maarten, red.) nog lang niet over de juiste middelen beschikt om een hongerige stavenknager te bedienen onderweg naar zijn thuisbasis, beslissen we het met een omweg in Curaçao te proberen. We hebben namelijk opgevangen van enkele locals dat er op het vliegveld candles zijn gespot. We wagen het erop.
Na een uur met de Knagende Lucht Machine te hebben gereisd arriveren we voor onze pitstop. Gezien we niet veel tijd hebben haasten we ons naar de candlebar. Achteraf hadden we ons ticket op St. Maarten beter kunnen verlengen voor een extra staaf van Marty's.. Je vraagt je af welke fouilleermeneer dit door heeft gelaten. Triest liggen ze daar in hun vitrine. Wachtend tot iemand ze verlost van hun pijn en verdriet. Twee dames waarschuwden me al, te laat helaas. De candle werd opgewarmd in de magnetron en troosteloos lag hij dan daar voor mijn neus. Doe het niet mensen! We beoordelen deze staaf met 1 candle.