Frikantour de Belgique Part 1/2

Bepakt met volle batterijen, bandenplakset, koude dranken en een volle maag trokken met een testpanel van liefst 4 Freecandle liefhebbers op naar de frontlinie, net over de grens in België..

U begrijpt natuurlijk dat we niets van bovenstaande zaken bij ons hadden. Maar wel trokken we over de grens opzoek naar goudbruin. Want de frikantour werd ingezet nabij Maastricht in de richting van Tongeren.
Daar in Nederland de snackpaleizen meestal al vanaf het middaguur zijn geopend, werden wij bij de eerste twee adressen gelijk teleurgesteld.
Hevig aangeslagen en uitgedroogd meerden wij bij de eerste beste rotonde in België aan voor een koude schuimkraag. Je moet namelijk nooit ten strijde trekken met een droge keel. Wanneer je bijvoorbeeld op een landkroket stuit moet je de rest van de squad kunnen roepen voor hulp!

De Krinkel.
Gezien we er onderweg ook al achter waren gekomen dat het gros van de cafetaria's pas tegen 16u openden deze dag, tikten we nog een rondje pintjes weg. Met genoeg verkoeling achter onze kiezen namen we afscheid van de rotonde en haar vriendelijke bediening. Op naar de eerste tent!
Het plan was om bij iedere pitstop op Google Maps een volgende zaak te prikken op onze Tour de Belgique. Vaak was het dan ook even zoeken welke straatjes we moesten nemen richting onze bestemming. Toen P. Leuning even wat overtollig vet uit zijn pan moest schudden, raakten we in gesprek met Babske. Goede frituurtips had ze niet echt, maar ze kwam wel ff aan het hek voor een foto.
Iets verderop vroegen we de weg aan een inwoonster naar Frituur de Krinkel. Twee keer links was het antwoord. En zo meerden we aan bij het eerste knaagpaleis van onze Frikantour: De Krinkel.

Ruime parkeergelegenheid en een twee overdekte picknicktafels voor de deur. Er is even verwarring welke deur we moeten nemen, maar eenmaal binnen zien we een nette zaak. Ruim en netjes. Geen poespas, gewoon een frituur 'nieuwe stijl'. Hier kom je dan ook voor een snelle hap of voor een take away.
We raken aan de praat met de vriendelijke mevrouw achter de balie en het gesprek gaat al snel over de Romeo's. Op de balie staat een drietal bordjes met hierop drie Frikandellen die een Frikandel aanbevelen. Blijkt dat de Romeo's een soort van Belgische Toppers zijn en hun naam hebben verbonden aan dat wat wij in Nederland als de Frikandel XXL kennen. Een of andere suffe marketingtruc dus. Het is niet dat hij begint te zingen als je hem in het vet gooit namelijk.
We houden het dus bij een normale frikandel speciaal met een lekker fris blikje Jupiler erbij. Buiten in het zonnetje nemen we onze posities in terwijl binnen de units worden klaargestoomd.

Het is niet dat hij begint te zingen als je hem in het vet gooit namelijk.
C.S. Lewis

"Het is niet dat hij begint te zingen als je hem in het vet gooit namelijk."

Na enkele minuten wachten komen twee schalen naar buiten. Ze worden voor onze neus gezet en er vallen ons gelijk een aantal zaken op. Ze hebben een flinke matras van superfijn gesneden uitjes. Alsof ze door de blender zijn gedraaid. De frikandel is mooi van kleur echter is deze ietwat ver besneden. Hierdoor kan de saus aan de onderzijde ontsnappen.
We nemen de proef op de som en werken een eerste hap naar binnen, iedereen knikt tevreden. De candle heeft een zachte smaak en is goed in balans.
Daar de tafel door zijn positionering blikken vanaf de straat blokkeert kunnen we in rust de unit wegknagen. Een puntje van aandacht is wel de versleten dienbladen van Mora.

We beoordelen deze staaf met 4 Freecandles!


't Smullertje.
Nadat we de candle afmetselden met een laatste slok Jupiler stapten we op onze tourfiets richting de volgende zaak, 't Smullertje.
Daar we met onze frikanfiets het dal in scheurden, waren we opeens één redactielid kwijt. Ons motto 'leave no soldier behind' werd uitgevoerd en we zetten onze tanks aan de kant. Na enige tijd te hebben gewacht kwam B. Obbib over de heuvel te voorschijn. Bleek dat de tegenwind er met zijn helm vandoor was gegaan..!

"Als 4 wildemannen demarreerden we alsof we zojuist het Vegas van Frikamerika hadden ontdekt."



Enige meters verderop zagen we een groot neon bord aan de horizon verschijnen. Als 4 wildemannen demarreerden we alsof we zojuist het Vegas van Frikamerika hadden ontdekt. Het bleek gelukkig geen oase en dus veroverden we snel de vlaggenmast van Frituur 't Smullertje.

We parkeerden onze tanks in de ruime stalling en marcheerden naar binnen. We troffen een hele ruime keuken aan met dito vitrine, daar houden we van! Ruime zit gelegenheid en sfeer alom. Heel goed! Terwijl we onze ogen lieten tollen door deze zaak viel ons gelijk iets op. Bovenop de vitrine stond een bordje waarop de 'Steunsaté' werd aangeprezen. Kun je hier op leunen terwijl je je candle knaagt? Nee, voor €3,50 krijg je een daadwerkelijke portie friet met saté waarmee je de getroffen gezinnen in Zussen steunt. Blijkt namelijk dat er een heuse sinkhole een paar huizen heeft opgeslokt..! Een enorm drama natuurlijk. Gelukkig was iedereen er zonder schrammen vanaf gekomen lieten we ons vertellen.

Door dit verhaal voelden we ons gelijk verbonden met deze gemeenschap en bestelden we direct 4 steunstaven speciaal. We namen plaats op het meer dan fraaie terras omringd door knaagvlinders. Schijnt dat deze tegen de wepsen zijn.

Terwijl we de zonnestralen op ons huidje lieten inbranden, kwam er een luchtje voorbij dat ons liet watertanden! Bleek dat 't Smullertje gewoon een waar doorgeefluik had van de zaak naar het terras!! We sprongen op en verzochten de vriendelijke bakmevrouw of ze voor deze ene keer hiervan gebruik wilde maken. Scheelde ons beide weer een aantal meter lopen natuurlijk.. En dat leverde een aantal prachtige shots op voor Freecandle!
En zo kwam na enkele minuten een heuse schotel met 4 goud(bruin)staven door het luikje naar buiten. Wauw! De knaagvlinders roken hun kans, maar B. Obbib was gelukkig sneller! Als een ware sluipknager nam hij de schotel aan en schoof hem voor onze neus. Als echte knaagwarriors grepen we onze knaagattributen en enterden we onze slagschepen. Wat een sausverdeling, wat een besnijdenis, wat een bite, verse uitjes, een lekker zomerwindje.. man.. wat een torpedo!

We kunnen deze staaf dan ook met niet minder dan 5 Freecandles beoordelen.

"De knaagvlinders roken hun kans, maar B. Obbib was gelukkig sneller!"

't Pleintje.
Met onze knaagstaaf van 't Smullertje achter de kiezen stapten we in onze tank op weg naar de volgende zaak. Gezien onze batterijen leeg begonnen te raken, trokken we zonder Google Maps te raadplegen verder het dal in. Wat zouden we tegenkomen? Welke avonturen lagen voor ons in het verschiet?
We trokken langs velden maïs en andere wildgroei, over een weg zonder eind. Althans, we volgden een fietspad tot in het oneindige. Tot deze plots bij een rotonde stopte. Een rotonde met enkel een afslag naar rechts overigens. Rare jongens, die Belgen!
Geen fietspad meer te bekennen, maar we waagden het erop. We trokken onze stoute schoenen aan en gleden de berg af op onze snelle rupsbandjes. Al vrij snel leek dit niet het beste plan van vandaag. Aan alle kanten scheurden er wegpiraten langs ons heen. We stonden doodsangsten uit. En toen P. Leuning en J. Frikorndel er ook nog achter kwamen dat B. Obbib en P. Lattetuup plots in geen velden of wegen waren te bekennen sloeg de paniek toe.

"Met gevaar voor eigen leven trotseerden we bochten en heuvels."

Leuning en Frikorndel parkeerden hun tank snel beschut achter een struikje en raadpleegden hun radio. Er werd gelukkig snel contact gelegd met de andere knaagsoldaten!
Wat bleek nou, P. Lattetuup was met zijn tank over een landkroket gereden..!! Als gevolg was zijn achterwiel onherstelbaar beschadigd en stond hij gestrand in de berm. Onmogelijk kon hij alleen verder en dus sprong hij met al zijn materiaal achterop bij Obbib. Een ogenblik later waren we alweer herenigd, gelukkig!
Echter hadden we nu wel een probleem, we konden zo niet verder. En dus marcheerden we door vijandelijk gebied stevig door opzoek naar enige vorm van beschaving. Met gevaar voor eigen leven trotseerden we bochten en heuvels, tot er in de verte enkele huizen opdoemden. We slaakten een kreet van opluchting!

Kruipend door loopgraven en oude sloten waren we weer terug in de bewoonde wereld. Al snel klopten we aan bij verschillende bewoners voor hulp. Soldaat Lattetuup zat immers met een kapotte band en zonder plakset. Toen er in het Frans werd terug gecommuniceerd waren we even radeloos. Ook het woordenboek lag immers nog thuis.. Totdat we Pierre tegen kwamen!
Pierre, de behulpzame Waal dat hij was vroeg ons vijf minuutjes te wachten en beloofde terug te komen met iets wat ons op weg zou helpen. En ja hoor, daar kwam hij aan met een nieuwe binnenband! Wat een held!
Wat hij niet helemaal begrepen had, is dat we werkelijk niets bij ons hadden om de band eruit te wippen en de nieuwe op te pompen. Één keer vijf minuten wachten werden er drie nadat Lattetuup zijn sleutel brak en Leuning zijn balpen. Wat moet Pierre wel niet gedacht hebben..
Toen uiteindelijk alles was gefixed konden we onze reis vervolgen. We bedankten Pierre tot in het oneindige en veegden met onze zwarte smeerhanden een paar camouflage vegen in ons gezicht. To war! Dachten we.. Toen we onze tank even hadden geparkeerd voor een mooie groepsfoto en onze handen hadden gewassen in een beekje, kwam Lattetuup erachter dat zijn band weer lek was. Wat een pech! Lattetuup kon niet verder, en met rooksignalen werd het thuisfront ingeschakeld. Een noodsituatie waarbij we als compagnie diep werden geraakt in ons snackhart. Generaal K. Im haastte zich naar de plek des onheils en Lattetuup werd snel afgevoerd.

En zo werd er een belangrijke slag verloren op onze Frikantour de Belgique. Daar ons doel was om tenminste vijf snackbattles te overwinnen, zaten we nu pas op twee. En dat met nog maar één zaak op onze route richting thuisfront.
Dat was natuurlijk maar op één manier op te lossen, met het knagen van een Romeo zouden we ons staven aantal naar vier per man tillen. En zo geschiedde.
We parkeerden onze tank in Kanne bij Frituur 't Pleintje. Een frituur die, als we de plakkaten aan de muur mogen geloven, al vele prijzen in de wacht wist te slepen. Zouden ze ons ook kunnen overtuigen?
Het was er druk, schoon en met een complete squad bedienden ze alle knoppen in de keuken. Gordon Ramsey zou tevreden zijn op deze samenwerking. We bestelden onze Romeo's, twee gezien P. Leuning vol zat, en namen buiten plaats. Gezien het druk was moesten we even wachten, maar konden we even bijkomen van het slachtveld een paar km terug. Met een koude rakker voor onze neus een veilige positie langs de weg. K. Im en P. Lattetuup zwaaiden zelfs nog even terwijl ze op weg naar hun basis gingen.

"Met een complete squad bedienden ze alle knoppen in de keuken."

Daar was het moment, van binnen werden we ingeseind dat onze units klaar waren. Deze moesten we overigens zelf ophalen, het zal de drukte wel zijn geweest?

We kregen een mooi dienblad met een frieten placemat met drie knapperige dellen. Uitgeput als dat we waren prikten we snel onze bajonet in de staven en tilden deze richting onze mond. De normale Freecandle van Leuning was prima weg te happen, Obbib en Frikorndel hadden meer moeite. Het slappe karton van de Romeo maakte het onmogelijk deze steady weg te knagen. Verder ok van smaak en verdeling.

Enkele pluspunten aan deze zaak: Een lokale Rambo die eenieder van snackadvies en wereldvrede voorziet. Op 6 december meert er hier een stoomboot aan en in het dorp is een vet inzamelpunt.

Dames en heren, we beoordelen deze staven met 4 Freecandles.